Badanie mutyzmu

W zakończonym roku szkolnym 2016/17 Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Kamiennej Górze brała udział w międzynarodowym projekcie badawczym ,,Mutyzm wybiórczy w szkole i w domu”. Badania te były prowadzone przez dr Marcina Szczerbińskiego z University College Cork w Irlandii.

Do projektu zaproszono wszystkie przedszkola i szkoły podstawowe z terenu powiatu kamiennogórskiego. Realizacja projektu rozpoczęła się 25 stycznia od spotkania ze wszystkimi przedstawicielami placówek, którzy stali się koordynatorami badań w swoich szkołach. Na spotkaniu przedstawiono zagadnienia dotyczące mutyzmu: czym jest, jak się objawia, jakie mogą być przyczyny, itp. na podstawie prezentacji przesłanej przez dr Marcina Szczerbińskiego. Koordynatorzy szkolni otrzymali zestawy ankiet do wypełnienia przez wychowawców oddziałów oraz rodziców. Z PCE – Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej badaniami, zbieraniem informacji od koordynatorów, przygotowywaniem zestawień statystycznych zajmowały się mgr Monika Maciaszek – neurologopeda oraz mgr Joanna Knauber – psycholog.

Badaniem objęto dzieci przedszkolne z przedszkola i oddziałów przedszkolnych w: Kamiennej Górze (PP 1, PP 2, PP 3, PPP „Stokrotka”), Krzeszowie, Lubawce, Pisarzowicach, Ptaszkowie, Szarocinie, Miszkowicach, Marciszowie, Chełmsku Śląskim oraz wczesnoszkolne klasy I – III ze szkół podstawowych w: Kamiennej Górze (SP 1, SP 2), Krzeszowie, Lubawce, Pisarzowicach, Ptaszkowie, Szarocinie, Miszkowicach, Marciszowie, Chełmsku Śląskim.

Badaniami objętych zostało ok. 2000 dzieci w wieku od 3 do 10 lat. Wzięło w nich udział 108 nauczycieli.

Wstępne wyniki:
- objawy mutyzmu zauważono wśród 12 dzieci,
- przeważały dzieci uczęszczające do przedszkola, dziewczynki,
- problem został zauważony przede wszystkim przez nauczycieli,
- rodzice bardzo często uchylali się od uzupełnienia przeznaczonej dla nich ankiety.

od redakcji
Mutyzm – określany jako niemota dotyczy dziecka, które nie mówi, chociaż nie ma zaburzeń mowy ani uszkodzonych narządów mowy, nie jest afatyczne ani opóźnione umysłowo. Po raz pierwszy użył tego określenia M. Tramer (1934) w odniesieniu do dzieci, które mówiły tylko do niektórych osób ze swego najbliższego otoczenia, najczęściej do matki. Zaburzenie to występuje najczęściej około 5- 6 roku życia, kiedy dziecko rozpoczyna naukę w szkole.

Dzieci takie można podzielić na dwie grupy. Do pierwszej zaliczymy takie dzieci, które nie mówią ze względu na swoje otoczenie, do drugiej – dzieci, u których mówienie budzi taki lęk, że wolą w ogóle nie mówić. Rodzice i nauczyciele tłumaczą to milczenie nieśmiałością i niedostosowaniem społecznym, przy czym często dowiadujemy się, że rodzice tych dzieci również są nieśmiali i mają trudności w kontaktach słownych z otoczeniem. - opis ze strony  Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Świdniku.