Rocznica stanu wojennego

Dzisiaj (niedziela, 13 grudnia) przypada rocznica wprowadzenia stanu wojennego (1981). Jeden z obozów internowania działał w zakładzie karnym w byłej filii obozu Gross Rosen w Kamiennej Górze.

Kamiennogórskie Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne przypomina, że wśród internowanych było pięciu mieszkańców Kamiennej Góry i Lubawki (L.Losa, Z. Nawrocki, A. Nosowicz, T.Szczepański, J. Klita).

Na swoim profilu na facebooku Stowarzyszenie publikuje fragmenty wspomnień Ryszarda Moździerza internowanego w Kamiennej Górze.

"7 stycznia (...) jedziemy do Kamiennej Góry. Suka rusza zaczynamy śpiewać: "Jeszcze Polska nie zginęła..." a następnie "Boże coś Polskę ...". Konwojenci zamykają okno umieszczone w dachu. Teraz w każdej miejscowości, przez którą przejeżdżamy , śpiewamy niech ludzie słyszą.
Zatrzymujemy się. Wysiadamy, jest nas 25-ciu. Powitanie przez "klawiszy". Zwracają się do nas przez per Pan. Zostaliśmy przywiezieni do Kamiennej Góry. Z sąsiedniego bloku nr 6 witają nas członkowie Regionu jeleniogórskiego NSZZ Solidarność. Wchodzimy do bloku nr 7. Zamykają cały transport w ogromnej celi, jest zupełnie pusta. Pojedynczo wychodzimy wywoływani na dyżurkę, gdzie porucznik służby więziennej od nowa wypełnia druki związane z przyjęciem nas na stan. Karol jest Przewodnikiem Sudeckim PTTK. Ja Przodownikiem Narciarskim PTTK na Sudety, obaj znamy ten teren. Na kursach dość dobrze zapoznano nas z miejscami, w których znajdowały się byłe obozy hitlerowskie. Wiemy obydwaj bardzo dobrze, że znajdujemy się w filii obozu Großrosen. Pozostali dowiadują się o tym dopiero, gdy z bloku nr 6 otrzymują kartki z pamiątkowymi pieczątkami, wykonanymi zręcznie przez kolegów z jeleniogórskiego.
Stan celi jest opłakany. Dwa okienka pod sufitem, trzy, piętrowe łóżka, stół oraz ława i taboret, jak równie w rogu urządzenie sanitarne tzw. "kibel", zwykły kubeł przykryty deklem. Pod sufitem nad drzwiami, za gęstą siatką w otworze żarówka, której światło stwarza półmrok w celi. W porównaniu z warunkami Aresztu Śledczego w Świdnicy, to jak z raju wstąpił do piekieł. Widzę przerażenie na twarzach przyjaciół. Otrzymujemy wyposażenie: dwa prześcieradła, dwie derki - zwane tutaj kocami i poszewkę typu "jasiek", talerz, miskę, kubek 0,5 l oraz łyżkę wszystko z aluminium. Jemy kolację z zapasów świdnickich i szykujemy się do spania.
Spać kładziemy się w ubraniach. Jest potwornie zimno, ponoć centralne ogrzewanie wysiadło. Mnie, który śpię między dwoma oknami, wydaje się, że ten blok nie był ogrzewany od początku zimy. Sprawiał wrażenie nie zamieszkałego. Już o północy czuję, że zamarzają mi nozdrza. Nakrywam się z głową, nic nie pomaga, jest ciągle potwornie zimno. Być może zaprawiają nas przed wysłaniem na większe mrozy. Dziwne, ale wśród nas w większości, jest przekonanie, że tą władzę stać nawet na to, aby pozbyć się przeciwników. Gotowi są wysłać nas do wypróbowanych przyjaciół.
14 stycznia, (...) przyjeżdża następna tura ze Świdnicy. Pech chce, że naszych przyjaciół ze Świdnicy zamykają w celi nr 18, w której nie ma światła. Są przerażeni. Kiedy "klawisz" otwiera ich celę, Staszek oddaje mi w ramiona Marka, który płacze jak małe dziecko. Blok kamiennogórski przeraził go zupełnie. Pocieszamy go jak umiemy i jak tylko możemy, zapraszamy go na herbatę do naszej 6-tki. Jest wśród swoich i to go uspokaja. Potrafię go zrozumieć. 13 grudnia, gdy zabierano go z domu, minęło zaledwie trzy miesiące, od zawarcia przez niego związku małżeńskiego z Krystyną z mojej Komisji Zakładowej. Bardzo się kochali i zaledwie trzy miesiące i już musieli się rozstać. Stasiu Walczak próbuje go pocieszyć, że on w pierwszy dzień Świąt Bożego Narodzenia miał również zawrzeć związek małżeński i WRONA nie dopuściła do tego. Wobec tego załatwia ślub w kryminale. Wchodzi Karol i rozładowuje napięcie, podaje nam tekst piosenki, która powstała tu w Kamiennej Górze zapisujemy: KRACIANE TANGO
https://youtu.be/16OUZoc8QvU

Stan wojenny trwał do 22 lipca 1983 rok.