Bogdan Adamus odnajduje groby ojca i syna polskich żołnierzy z Monte Cassino - historia Dionizego i Tadeusza Podgórskich

Bogdan Adamus, kamiennogórski regionalista, odnalazł na cmentarzu przy ul. Katowickiej groby ojca i syna, polskich żołnierzy uczestniczących w bitwie o Monte Cassino.

16 maja, na dwa dni przed 80 rocznicą Bitwy pod Monte Cassino w asyście żołnierzy, harcerzy, uczniów klasy mundurowej, a także przedstawicieli samorządów i instytucji oraz przedstawicieli Instytutu Pamięci Narodowej z Wrocławia i Warszawy na groby Dionizego i Tadeusza Podgórskich przyczepiono odznaki "Ojczyzna swoim bohaterom". Upamiętniające tabliczki są częścią projektu prowadzonego przez IPN.

Rys historyczny przedstawili Przemysław Mandela oraz Wojciech Trębacz z Biura​ Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN we Wrocławiu.

Ojciec to Dionizy Podgórski. Urodził się 3 kwietnia 1889 roku w Koszlakach, powiat Zbaraż w województwie Tarnopolskim. Ukończył 6 lat szkoły podstawowej. W roku 1910 został wcielono do Armii Austro-Węgier. Podczas pierwszej wojny światowej, w sierpniu 1914 roku, trafił do rosyjskiej niewoli i został wywieziony na Syberię. Jako jeniec pracował w charakterze rachunkowego. Po wybuchu rewolucji chciał wstąpić do formowanej polskiej dywizji, ale nie został przyjęty z powodu złego stanu zdrowia. Zaangażował się w werbowanie Polaków do polskiego wojska. Do kraju wrócił w 1921 roku. Po powrocie do zdrowia, w 1922 roku, wstąpił do wojska. Trafił do Batalionu Pancernego Kompanii Czołgowo-Samochodowej w Brześciu nad Bugiem. 18 września 1939 roku ponownie trafił do sowieckiej niewoli. Pracował w kopalniach. 1 września 1941 wstąpił do 2 Korpusu Wojska Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Korpus brał udział m.in. w bitwie o Monte Cassino. Starszy sierżant Dyonizy Podgórski został odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino. We wrześniu 1946 został deportowany z Włoch do Anglii. 26 maja 1947 roku wrócił do Polski. Osiadł w Kamiennej Górze. Jako księgowy pracował w Zakładach Lniarskich "Wisła". Zmarł 13 czerwca 1956 roku, krótko po przejściu na emeryturę.

Tadeusz Podgórski to syn Dyonizego. Urodził się 18 września 1923 roku w Brześciu nad Bugiem. Naukę w gimnazjum przerwał mu wybuch drugiej wojny światowej. Razem z ojcem i rodziną trafił do rosyjckiej niewoli. Podobnie jak ojciec, 1 września 1941 roku zgłosił się do armii Andersa. Przed ewakuacją awansował na kaprala. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Reerwy Broni Pancernej został dowódcą czołgu. Za bitwę o Monte Cassino otrzymał Krzyż Walecznych. W lutym 1946 został skierowany do gimnazjum mechanicznego w Ferno na dalsze szkolenie. Podobnie jak ojciec, we wrześniu 1846 został deportowany do Anglii. Skończył IV klasę gimnazjum mechaniczne i w maju 1947, jako kapral podchorąży wrócił do Polski. Zamieszkał w Kamiennej Górze. Pracował jako ślusarz-monter we "Lnie", jednocześnie kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych. Pracował również w Spółdzielni Pracy "7 Listopada", a karierę zawodową zakończył jako kierownik sekcji zaopatrzenia w szpitalu powiatowym. Na emeryturę przeszedł w 1988 roku. Zmarł po ciężkiej i długiej chorobie 30 sierpnia 1992 roku.